سراغ تو را از خدا مي‌گرفتم.

و گر سنگ بودم٬ به هر جا كه بودي٬

                             سر رهگذار تو٬ جا مي‌گرفتم.

اگر ماه بودي به صد ناز ـ شايد ـ

                            شبي بر لب بام من مي‌نشستي.

وگر سنگ بودي٬ به هر جا كه بودم٬

                           مرا مي‌شكستي٬ مرا مي‌شكستي!

                                                                    (فريدون مشيري)

                راه دوری است و پایی خسته.

                                تیرگی هست و چراغی مرده.

می کنم٬ تنها٬ از جاده عبور:

             دور ماندند ز من آدم ها.

                              سایه ای از سر دیوار گذشت٬

                                                غمی افزود مرا بر غم ها.

فکر تاریکی و این ویرانی

            بی خبر آمد تا با دل من

                          قصه ها باز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من

           اندکی صبر٬ سحر نزدیک است.

                         هردم این بانگ برآرم از دل:

                                         وای٬ این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

              قطره ای کو که به دریا ریزم؟

                             صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

               دیگران را هم غم هست به دل٬

                              غم من٬ لیک٬ غمی غمناک است.

به من ميگفت:

                   آنقدر دوستت دارم که اگر بگويي بمير‌، ميميرم...

                                                                              باورم نمي شد...

فقط يک امتحان ساده٬

                        به او گفتم بمير...!

                                سالهاست در تنهايي پژمرده ام... 

                                                            ای کاش امتحانش نمي کردم.

خداحافظ!

چیزی تازه اگر یافتید٬

بر این دو اضافه کنید

تا بل

باز شود این در گم شده بر دیوار...

           ولی از زندگی دوباره میترسم!

دین را دوست دارم٬

          ولی از کشیش ها میترسم!

قانون را دوست دارم٬

         ولی از پاسبان ها میترسم!

عشق را دوست دارم٬

         ولی از زن ها میترسم!

کودکان را دوست دارم٬

         ولی از آینه میترسم!

سلام را دوست دارم٬

         ولی از زبانم میترسم!

                               من میترسم٬پس هستم!

این چنین می گذرد روز و روزگار من !

من روز را دوست دارم٬

       ولی از روزگار میترسم!!!!

و صدای پای مرگ که می آید...

دیگر چیزی را نمی شنوم!!

  من گمانم زندگی باید همین باشد.

سنگ ها افسرده است.

رود می نالد.

جغد می خواند.

غم بیامیخته با رنگ غروب.

می تراود ز لبم قصهء سرد:

                     دلم افسرده در این تنگ غروب.

کاري نکنيم که روزي حتي خودمان هم باور نکنيم که داريم دروغ ميگوييم آن هم به خودمان ٬

و کاري نکنيم که روزي به خدا هم دروغ بگوييم٬

 و اي کاش روزي مردم با صداقتي همچون صداقت چشمهاشان با هم سخن بگويند٬

 و بدانيد اينها دروغهايي بود که من به خودم گقتم.

برگی نه٬ شاخی نه٬ باغ فنا پیدا شده بود.

مرغان مکان خاموش٬ این خاموش٬ آن خاموش٬ خاموشی

                                                       گویا شده بود.

آن پهنه چه بود: با میشی٬ گرگی همپا شده بود.

نقش صدا کم رنگ٬ نقش ندا کم رنگ٬ پرده مگر

                                               تا شده بود؟

من رفته٬ او رفته٬ ما بی ما شده بود.

زیبایی تنها شده بود.

هر رودی٬ دریا٬

                    هر بودی٬ بودا شده بود.

از چه دلتنگ شدی؟

دلخوشی ها کم نیست: مثلا این خورشید٬

کودک پس فردا٬

کفتر آن هفته.

یک نفر دیشب مرد

و هنوز٬نان گندم خوب است.

و هنوز٬آب میریزد پایین٬اسب ها می نوشند.

قطره ها در جریان٬

برف بر دوش سکوت٬

و زمان روی ستون فقرات گل یاس.

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم.

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد.

                                       و خاصیت عشق این است!

چه زيباست

به خاطر تو زيستن

               و براي تو ماندن٬بپاي تو مردن

                                   وبه عشق تو سوختن

و چه تلخ و غم انگيز است

    دور از تو بودن٬براي تو گريستن

                               و به عشق دنياي تو نرسيدن

^{هیچ حرف دگری نیست که با تو بزنم}

^{تو نمیفهمی اندوه مرا}

^{چه بگویم با تو ای رفته ز دست}

^{شدم از مستی چشمان تو مست}

^{شده ام سنگ پرست}

^{مرگ بر آنکه دلش را به دل سنگ تو بست}

^{تو نمیفهمی اندوه مرا}

اگه با دیدن من غم تو دلت جون می گیره

من میرم که تا ابد قلب تو آروم بگیره

اگه با بودن من باغ تو ویرونه می شه

میرم اما می دونم دل بی تو دیوونه می شه 

تا گشایم پر و بال

پر پروازم نیست

تا بگویم که دراین تنگ قفس

چه به مرغان چمن میگذرد

                                   رخصت آوازم نیست

                سخت دل بستهء این ایل و تبارم٬

                                                      چه کنم؟!

               چو خورشید زنم سوی تو پر

               چون ماه شبی سر کشم از پنجره سر

                                                                           اندوه که خورشید شدی

                                                                                                           تنگ غروب

                                                                          افسوس که مهتاب شدی

                                                                                                           وقت سحر

هیچ کس اندوه ماه را باور نخواهد کرد

واگر همچنان تو نیایی

هیچ کس اخر این قصه را تمام نخواهد کرد

مرا تا بیابان بی انتهای جنون برد.

کسی با نگاهش٬

مرا تا درندشت دریای خون برد.

مرا باز گردان

             مرا ای به پایان رسانیده

                                            آغاز گردان!

 که تو با من باشی

تو به من گفتی:

                ـ هرگز٬هرگز

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصهء این 

                   هرگز

                         کشت.

باز من دیوانه ام٬مستم٬

                     باز می لرزد دلم٬دستم٬

                                        باز گویی در جهان دگری هستم.

های!نخراشی بغفلت گونه ام را تیغ٬

                           های!نپریشی صفای زلفم را دست٬

                                                     و نریزی آبرویم را دل!

   -ای نخورده مست-

                       لحظه ی دیدار نزدیک است.

بالهایم را گشودم 

 و آماده ی پروازم

 آیا با من همسفر خواهی شد؟

من همسفری می خواهم همراه

و همراهی می خواهم راهوار

در

سفری از عشق تا جاودانگی

سفری از امروز تا هر فردای نارسیده

سفری از خود تا معبود

و سفری از حضیض تا اوج انسانیت

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست

زندگی امتحان ریشه هاست....

افسوس!

هنوز دور از منی ای امید محال من

هنوز دور .از همیشه دورتر

همیشه!

اما در من کسی نوید میدهد که میرسم به تو!

شاید هزار سال دیگر!!!!!!!!!

بادا که در زمان تاریکی و تباهی شمع و چراغ باشیم .....

صعود زیباست حتی بسوی قله ای اتشفشانی وسقوط نفرت زاست<<حتی درون دره ای سر سبز ..>>

فرهاد نقش خود بر کوه کند شیرین بهانه بود..............

تو از کدامین سیاره کهکشان راه شیری قدم به درون قلعه متروک من گذاشتی و احساسی غریب را میان قطب های ابری درونم رعد و برق زدی.

می شکنم قلب سفالینم را تا هنوز به دست ناجوانمردی هفت پاره نشده

                تنهای تنهای تنها

                                                  برگشتم

                                                                            خیلی تنها!

                                                                                                            (موژان)