هرکس به طریقی دل ما می شکند

از دوست بپرسید چرا می شکند؟

قلبی دارم به وسعت عشق که در آسمان آن ابرهای شوق می گریند
و مرا مژده ی آسمانی می دهند
که تو خواهی خواند ترانه ی آسمانی را
با وسعتی پر از عشق
در بیابانی پر از ظلم
و اکنون رها باش و آزاد
که تو را چشم در راهند.      

عشق در همه جا جاری است،

تو نفس هایت را قدری جانانه بکش.

صادقانه به لحظه ها دل بستم تا روزی طعم شیرین با تو بودن را احساس کنم

 
ا از وفاي روزهاي گذشته که وفادار شادي هاي هم بوديم و جز شادي براي هم چيزي نمي خواستيم

 
از وفاي روز پايان در حالي که دلامان مي گفتند نه اما

 
زبانهايمان از سر غرور بچه گانه گفتند بله! کاش هيچگاه هيچ غروري بر دل چيره نشود تا آدمها به حرف دلشان گوش مي دادند نه به حرف ....

یکی را دوست میدارم 

   ولی افسوس او هرگز نمیداند٬

  نگاهش میکنم شاید بخواند از نگاه من

                                   كه او را دوست ميدارم

ولي افسوس

   او هرگز نگاهم را نمي خواند

   به برگ گل نوشتم من

                                   كه او را دوست ميدارم

ولي افسوس ٬

او برگ گل را به زلف كودكي آويخت تا او را بخنداند .

به مهتاب گفتم اي مهتاب ٬

سر راهت به كوب او سلام من رسان و گو

                                    كه او را دوست ميدارم 

ولي افسوس

يك ابر سيه آمد ز ره روي ماه تابان را بپوشانيد .

صبا را ديدم و گفتم٬ صبا دستم به دامانت ٬

بگو از من به دلدارم

                                  كه او را دوست ميدارم

ولي افسوس ٬

ز ابر تيره برقي جست و قاصد را ميان ره بسوزانيد

كنون وا مانده از هر جا دگر با خود كنم نجوا ٬

يكي را دوست ميدارم ٬

ولي افسوس...