تبليغاتX
آتشي روشن درون شب
به پاس لحظه های با تو بودن

به حقیقت هر کسی تنهاست ... 

و تنهایی مصیبتی است همچون درد ... که نمی توان

کسی را در آن سهیم کرد ... و همدردی ... مفهومیست همچون نیرنگ...    

همچون امید ... سراپا پوچ ... سراسر دروغ ...!

...

+ نوشته شده در  جمعه سی ام دی 1384ساعت 17:23  توسط موژان | 
مطمئن باش و برو
ضربه‌ات كاري بود
دل من سخت شكست
و چه زشت
به من و سادگي‌ام خنديدي
به من و عشقي پاك
كه پر از ياد تو بود
و خيالم مي‌گفت تا ابد مال تو بود
تو برو، برو تا راحتتر
تكه‌هاي دل خود را آرام سر هم بند زنم.
+ نوشته شده در  جمعه سی ام دی 1384ساعت 17:22  توسط موژان | 
!.....هي ساده ...من ساده ...ساده به اينجا نرسيده ام.....!
+ نوشته شده در  جمعه سی ام دی 1384ساعت 17:19  توسط موژان | 

امروز خالیم ..

خالی از هر چی سکوت و فریاد... آواز سردادنم هم به فریادم نرسید.. پس بغض کردم ولی اونم جواب نداد... آهسته نجوا سر دادم... کوهها رو  خواستم که ناجی من باشن..همین منی که زمانی نجات میداد ... ماهی های توی استخرک رو با دست فشار دادم تا اونجا که نفس تو سینه حبس شه... اما دستارو دادن به هم که تا میتونن زندگی کنن..! تاریکی رو تو دستای گرمم مچاله کردم ... تا جون داشت به روشنایی سوقش دادم... ولی اونم معجون جاودانگی خورده بود!  هستی و آوردم جلوی چشام ، نورش قهوه ای چشامو به عسلی محسوسی تبدیل کرد... حالا وقت کندن و جدا شدن بود ... دیگه خالیم؟!  نه .. نه .. تازه اول راه ... صورتی صورتک  چهرمون داره خودشو لو می ده ... پس هنوز اینجایی؟!

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم دی 1384ساعت 12:41  توسط موژان | 
دلم گرفته  

                     خیلی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

غمه تنهایی من و دیوونه کرده

                                                  گل یادت تو دلم جوونه کرده!

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم دی 1384ساعت 23:29  توسط موژان | 
به تماشا سوگند

و به آغاز کلام

که اگر بازآیی

چشم من فرش قدم های تو است

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم دی 1384ساعت 20:36  توسط موژان | 

سالها پرسيدم از خـــــــود كيستم ؟

آتشم ، شوقم ، شرارم ، چيستم ؟

ديدمش آن روز دانستم كنــــــون

او بجز مـــن ، مــــن بجز او نيستم .

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم دی 1384ساعت 22:27  توسط موژان | 
امروز صداي تيشه از بيستون نيامد
گويا به خواب شيرين فرهاد رفته باشد
مي نويسم و باز مي نويسم ، تا اينكه خاتون من دوباره برگردد و با شمع وجود خودش چراغ اين كلبه خاموش مرا روشن كند.
منتظرتم خاتون من
منتظرم نزار
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم دی 1384ساعت 22:23  توسط موژان | 

با تو بوده ام هميشه و در همه جا                                   

با تو نفس كشيده ام با چشمان تو ديده ام                             

مرا از تو گريزي نيست چنان كه جسم را از روح

و زمين را از آ سمان و درخت را از آفتاب

تو دليل حيات من هستي

و پاسخ من به آغاز و پايان زندگي اين است :

(( هميشه با تو))                        

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم دی 1384ساعت 22:13  توسط موژان | 
عشق يعني سالهاي عمرسخت                                                                                 

   عشق يعني زهر شيرين بخت تلخ                                                                   

 عشق يعني خواستن له له زدن                                                

    عشق يعني سوختن پر پر زدن                                 

 عشق يعني جام لبريز از شراب         

                عشق يعني تشنگي يعني سراب

                              عشق يعني لايق مريم شدن

                                                    عشق يعني با خدا همدم شدن

                                                                              عشق يعني لحظه هاي بي قرار

 عشق يعني صبر يعني انتظار                                                                                  

عشق يعني از سپيده تا سحر                                                           

 عشق يعني پا نهادن در خطر                                          

  عشق يعني لحظه ي ديدار يار                     

              عشق يعني دست در دست نگار           

                 عشق يعني ارزو يعني اميد

                                          عشق يعني روشني يعني سپيد

                                                                  عشق يعني غوطه خوردن بين موج

                                                                                  عشق يعني رد شدن از مرز اوج

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم دی 1384ساعت 21:35  توسط موژان | 
... و نگاهی منتظر ماست !

باید رفت ...

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم دی 1384ساعت 21:45  توسط موژان | 
و خداوند فرمود

بگو چگونه می اندیشی  تا  سرنوشتت را بگوییم!!!!!!!!!!

 

همه چیز در گروی باور توست

پس باور کن!!!!!!!!!!!!!!!

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم دی 1384ساعت 9:37  توسط موژان | 
فردريش نيچه:
زن، دومين خطاي خدا بود.

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم دی 1384ساعت 18:2  توسط موژان | 
دیگه دستاتو ندارم         دیگه چشمات مال من نیست   

اون نگاه جستجو گر             این روزا دنبال من نیست

چی بگم من از درونم            تو همه چی رو میدونی

همه حیرتم از اینه                   چرا پیشم نمی مونی

          توی قلبت جایی واسم نیست نمی گم کسی رو داری  

             اما دیگه باورم شد که می خوای تنهام بزاری

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم دی 1384ساعت 22:57  توسط موژان | 
افسوس

گاه می‌انديشم،
خبر مرگ مرا با تو چه کس می‌گويد؟
آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی، روی تو را
کاشکی می‌ديدم.

شانه بالا زدنت را
                       - بی قید-
و تکان دادن دستت که،
                              - مهم نيست زياد -
و تکان دادن سر را که،
                              - عجيب! عاقبت مُرد؟
                                                         -افسوس!

کاشکی می‌ديدم!

من به خود می‌گويم:

(( چه کسی باور کرد
(( جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاکستر کرد

(حميد مصدق)

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم دی 1384ساعت 22:51  توسط موژان | 
گشتم نبود

                      نگرد نیست!!

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم دی 1384ساعت 11:3  توسط موژان | 
با خودم كنار نيامده ام. 
با دلم نيز ...
هنوز نميدانم.

اين عشق است يا وابستگی.
عادت است يا نياز.
ترس است يا حقيقت ؟!

هنوز نميدانم .
ميترسم اما ...
از روزی که خيلی خيلی دير باشد.

تنها جواب سلامی دلم را شاد ميکند
كاش ميدانستی.

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم دی 1384ساعت 10:59  توسط موژان | 
                                               خوشحالم

امروز بعد سه تا امتحان یه امتحانم و خوب دادم

حالم خوبه!!

امروز می خوام کمتر بهش فکر کنم!!!

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم دی 1384ساعت 10:57  توسط موژان | 

خداوند عشق را آفرید...

و خداوند عشق را آفرید...

رودها در جاری شدن

 و علفها در سبز شدن معنی پیدا می کنند

کوه ها با قله ها

و دریاها با موج ها زندگی پیدا میکنند

و انسانها

همه انسانها

با عشق   فقط با عشق ....

پس بارخدایا بر من رحم کن

بر من که می دانم ناتوانم رحم کن

باشد که خانه ای نداشته باشم

باشد که لباس فاخری بر تن نداشته باشم

باشد که دست و پائی نداشته باشم

اما نباشد...

هرگز نباشد که در قلبم عشق نباشد

هرگز نباشد                                                   ( آمین )

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم دی 1384ساعت 10:54  توسط موژان | 
من ندیدم بیدی

سایه اش را بفروشد به زمین ...!

 

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم دی 1384ساعت 10:53  توسط موژان | 
+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم دی 1384ساعت 22:0  توسط موژان | 

دستها بالا بود.

 

هر کسي سهم خودش را طلبيد.

 

سهم هر کس که رسيد،

 

داغ تر از دل ما بود

 

ولي

 

نوبت من که رسيد،

 

سهم من يخ زده بود!سهم من چيست مگر

 

يک پاسخ

 

پاسخ يک حسرت!

 

سهم من کوچک بود

 

قد انگشتانم

 

عمق آن وسعت داشت

 

وسعتي تا ته دلتنگيها

 

شايد از وسعت آن بود

 

که بي پاسخ ماند!

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم دی 1384ساعت 21:56  توسط موژان | 
این مطلب و از وبلاگ یه پسر ورداشتم تا شما ببینید این پسرا چقدر دریده ی پرو هستن!!!!!!!

منم آن اسير خسته ، به گلي اميد بسته ، همه شاخه ها  شكسته ، همه

درها به روي بسته كه به هزار وعده مانديم و به يك فريب خفتيم كه به همه

جز وفا نكردیم و ز همه جز  جفا نديدیم...

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم دی 1384ساعت 21:54  توسط موژان | 
امروز دلم خیلی گرفته .امتحانو بد دادم .دیگه مثل قدیم درس نمی خونم

احساس میکنم یه چیزی تو زندگیم کمه!!انگار یه چیری و از دست دادم!

احساس تنهایی می کنم .تازه !دیگه نمی تونم گریه کنم

نمی دونم چرا؟؟؟

شاید از بس جلوی خودم و گرفتم تا گریه نکنم دیگه گریه کردنم یادم رفته!!

دوست ندارم مردم فکر کنن ضعیفم!

حالم جالب نیست!!!!!!!!!!!!

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم دی 1384ساعت 21:49  توسط موژان | 
دلم خیلی واسش تنگ شده ولی وقتی یاد بی مرفعتی اش و نا مردیاش می افتم دلم می خواد بشینم یه دنیا گریه کنم

یاد اون روزایی که بعد سه هفته که بهش زنگ می زدم که حالش و بپرسم می گفت الان با دوستامم بعدن زنگ بزن دلم می خواد بمیرم

فقط الان می خوام یه چیزی بگم

 

من عادت میکنم به درد تازه

                                           جدایی شاید از من من بسازه!!!!!

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم دی 1384ساعت 22:38  توسط موژان | 
 برشانه هایت می نهند

به مقصد می رسند

اوج می گیرند

فراموشت می کنند

افسوس

هرگز نمی بینند خم شدن شانه هایت را .......
+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم دی 1384ساعت 22:31  توسط موژان | 
اصلا فکرش و نمیکردم که تموم شه!یعنی خداییش میترسیدم!

میترسیدم واسه همیشه بره که رفت!

میترسیدم من و فراموش کنه که کرد!

میترسیدم اخر به اونجایی برسم که مجبور باشم قبول کنم حرفاش دروغ بور که رسیدم!

همش دارم خودم و گول میزنم که حتما بهم زنگ میزنه ولی حتی جوابم و نمیده!

رفت و منو فراموش کرد ! تمام ترسام به حقیقت رسید!

ولی...................

ولی مهم اینه که هنوز هستم . هنوز میخندم !

اون رفت با تمام خاطراتش ولی من هنوز هستم!!!!!!!!!!!!!!

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم دی 1384ساعت 15:23  توسط موژان | 
زندگي
غرق شدن در رودي است
که به درياچه احسان خدا مي ريزد
زندگي
رويش يک شاخه گل است
در کويري که در آن ترس سکونت دارد
زندگي
دوستي من با توست
در جهاني که نه گل نه کبوتر دارد
زندگي
باور يک گنجشک است
به درختي که پراز برگ و گل است
زندگي
صفحه يک تقويم است
که به اندازه سر سبزي دستان خداست
زندگي
بارش باران دعاست
در دلي خشک که از عشق تهي است
زندگي
لحظه ترديد من است
بين تنهايي و بودن با تو
زندگي
لمس گل عاطفه است
روي شنزار سکوت
زندگي
واشدن لبخند است
وقت ديدار دو عاشق با هم
+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم دی 1384ساعت 15:7  توسط موژان | 

وقتي دلتنگ شدي

 

به ياد بيار کسي رو که خيلي دوست داره

 

وقتي نااميد شدي

 

به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي

 

وقتي پر از سکوت شدي

 

به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه

 

وقتي دلت خواست ازغصه بشکنه

 

به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته

+ نوشته شده در  جمعه دوم دی 1384ساعت 14:2  توسط موژان | 
 

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی آنقدر مشتاقم که خاک از گلویم سوتکی سازم، گلویم سوتکی باشد

به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش و او یکریز و پی در پی

دم گرم خوشش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد ، بدین سان بشکند دائم

سکوت مرگبارم را ...

+ نوشته شده در  جمعه دوم دی 1384ساعت 13:58  توسط موژان | 
گريستم چون کفش نداشتم،

تا اينکه مردي را ديدم که پا نداشت!

+ نوشته شده در  جمعه دوم دی 1384ساعت 13:52  توسط موژان | 
ما که دیروز سخن از عشق می گفتیم.....

دیروزمان را به اشتباه گذراندیم.پس بیا با قلبی

صاف تر و زلال تر از همیشه به عشقی ابدی بیاندیشیم.

که روزیی نگوییم :دیروزمان را به اشتباه گذراندیم.

+ نوشته شده در  جمعه دوم دی 1384ساعت 13:49  توسط موژان | 

آنچه از زمزمه عشق شنيدم خوشتر

طپش قلب من از زمزمه نام تو بود

  تا بعد.......

 برام دعا كنيد!!

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم دی 1384ساعت 21:40  توسط موژان | 
من غریبه دیروزم و اشنای امروز و فراموش شده فردا.پس در اشنایی امروز مینگرم تا در فراموشی فردا یادم کنی...............
+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم دی 1384ساعت 21:39  توسط موژان | 
دیدی بعضی وقتا ادم تا میاد کار و درست کنه ئیزنه خرابترش میکنه؟؟؟؟؟

اقا یه مدت رابطه ی من و زهرا خیلی بد شده

امروز بهش زتگ زدم تا جریان و درست کنم زدم ریدم توش اخه خداییش تقصیر اونم بود اون خیلی مغرور

منم که بدتر از اونم

زهرا اگه خواستی مثل قدیم بشیم بهم بزنگ اگر هم نه که نه!!!!!!!!!!!!!

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم دی 1384ساعت 14:2  توسط موژان |