سخت دل بستهء این ایل و تبارم٬

                                                      چه کنم؟!

               چو خورشید زنم سوی تو پر

               چون ماه شبی سر کشم از پنجره سر

                                                                           اندوه که خورشید شدی

                                                                                                           تنگ غروب

                                                                          افسوس که مهتاب شدی

                                                                                                           وقت سحر

هیچ کس اندوه ماه را باور نخواهد کرد

واگر همچنان تو نیایی

هیچ کس اخر این قصه را تمام نخواهد کرد

مرا تا بیابان بی انتهای جنون برد.

کسی با نگاهش٬

مرا تا درندشت دریای خون برد.

مرا باز گردان

             مرا ای به پایان رسانیده

                                            آغاز گردان!

 که تو با من باشی

تو به من گفتی:

                ـ هرگز٬هرگز

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصهء این 

                   هرگز

                         کشت.

باز من دیوانه ام٬مستم٬

                     باز می لرزد دلم٬دستم٬

                                        باز گویی در جهان دگری هستم.

های!نخراشی بغفلت گونه ام را تیغ٬

                           های!نپریشی صفای زلفم را دست٬

                                                     و نریزی آبرویم را دل!

   -ای نخورده مست-

                       لحظه ی دیدار نزدیک است.

بالهایم را گشودم 

 و آماده ی پروازم

 آیا با من همسفر خواهی شد؟

من همسفری می خواهم همراه

و همراهی می خواهم راهوار

در

سفری از عشق تا جاودانگی

سفری از امروز تا هر فردای نارسیده

سفری از خود تا معبود

و سفری از حضیض تا اوج انسانیت

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست

زندگی امتحان ریشه هاست....

افسوس!

هنوز دور از منی ای امید محال من

هنوز دور .از همیشه دورتر

همیشه!

اما در من کسی نوید میدهد که میرسم به تو!

شاید هزار سال دیگر!!!!!!!!!

بادا که در زمان تاریکی و تباهی شمع و چراغ باشیم .....

صعود زیباست حتی بسوی قله ای اتشفشانی وسقوط نفرت زاست<<حتی درون دره ای سر سبز ..>>

فرهاد نقش خود بر کوه کند شیرین بهانه بود..............

تو از کدامین سیاره کهکشان راه شیری قدم به درون قلعه متروک من گذاشتی و احساسی غریب را میان قطب های ابری درونم رعد و برق زدی.

می شکنم قلب سفالینم را تا هنوز به دست ناجوانمردی هفت پاره نشده

                تنهای تنهای تنها

                                                  برگشتم

                                                                            خیلی تنها!

                                                                                                            (موژان)

و اگر باد وزیدن را

و اگر پرنده پرواز کردن را

و اگر ستاره درخشیدن را

و اگر قلب ها عشق ورزیدن را

هرگز تو را فراموش نخواهم کرد!!!

اگر این دفترم را هم تمام کنم چه می شود؟؟؟

آیا صدایش می کنند؟؟؟

زمانی که سپیده از راه می رسد...

من از او جانی دوباره می خواهم!!!

آیا مرا به ضیافت

 یک شب سراسر عشق میهمان می کند؟؟؟

بشوی آنچه که از او بر من مانده است

بشوی بوی تنش را از بدنم

ذهنم را بشوی از خاطراتش

ببار باران...

ببار بر من

ببار که من نمی توانم ببارم

چشمه ی اشکی ندارم

لب تاقچه ی عادت

از یاد من و تو برود

اگه دوست داشت نمیرفت اونکه رفته!

هی نشین غصه نخور رفته که رفته!!!

اگه عاشق بود نمیرفت اونکه رفته!

بی خیالش!مگه چند سال تو جوونی!                      بی خیالش!مگه چند سال تو میمونی!

من از خود خسته ام

گمان حرکتم نیست

و اندیشه ام ره به تلاش و فعالیت نمی برد.

آن گاه

احساس می کنم

علاج من

تنها مردن است و بس

اما

خوب می دانم

تنها راه درمان آن است

که تو را با ور کنم

در کنارم دیدنت چه باشکوه است و حمایتت را حس کردن چه دلپذیر !

مهربانم ! عطر حضورت را از مشام مشتاق جانم ، حتی لحظه ای دریغ مدار که بودنت را هر لحظه دیدن ، سعادتی غیر قابل وصف است .

وقتی با تو سخن می گویم از آن همه خوشبختی مست می شوم ، چون خوب واقفم حتی برای لحظه ای با تو سخن گفتن ، برایم بسیار گرانبهاست . صدایت که می کنم قلبم آرام می شود !

از تصور حضور قدومت در لحظاتم ، لحظه نور باران می شود ، آنچنانکه نمی توانم چشم بگشایم . در این همه نور ذوب می شوم و از نو متولد می شوم . با روح مشتاق کودکانه ام در نور و عطر تو طواف می کنم ، نه ، پرواز می کنم ، اوج می گیرم و انگار از زمین جدا می شوم دلم را ، این دل کوچک بی قرار را به تو می سپارم ، سر بر زانوان پر مهر تو می گذارم ، تو مرا غرق آرامش می کنی ، تو مرا از اطمینان پر می کنی . حس حضورت محشر است .

بالاترین موهبت زندگی ام ، تویی مهربان خوبم ، تو را دوست دارم ...

میگم چشم هرچیزی که تو بگی و هر کاری که تو بخوای

ولی....................ولی.............اه

ولی توی روحم توی وجودم توی قلبم توی احساسم

                                                                                مردی!!!

اون فرشته ی نجاتی که فکر می کردم اومده و من و از تمام تنهاییا و خستگیها میخواد نجات بده

مرده!!!!

ولی بازم بهت میخندم

میگم هرچی که شما بگید

ولی...................................