خداحافظ!

چیزی تازه اگر یافتید٬

بر این دو اضافه کنید

تا بل

باز شود این در گم شده بر دیوار...

           ولی از زندگی دوباره میترسم!

دین را دوست دارم٬

          ولی از کشیش ها میترسم!

قانون را دوست دارم٬

         ولی از پاسبان ها میترسم!

عشق را دوست دارم٬

         ولی از زن ها میترسم!

کودکان را دوست دارم٬

         ولی از آینه میترسم!

سلام را دوست دارم٬

         ولی از زبانم میترسم!

                               من میترسم٬پس هستم!

این چنین می گذرد روز و روزگار من !

من روز را دوست دارم٬

       ولی از روزگار میترسم!!!!

و صدای پای مرگ که می آید...

دیگر چیزی را نمی شنوم!!

  من گمانم زندگی باید همین باشد.

سنگ ها افسرده است.

رود می نالد.

جغد می خواند.

غم بیامیخته با رنگ غروب.

می تراود ز لبم قصهء سرد:

                     دلم افسرده در این تنگ غروب.

کاري نکنيم که روزي حتي خودمان هم باور نکنيم که داريم دروغ ميگوييم آن هم به خودمان ٬

و کاري نکنيم که روزي به خدا هم دروغ بگوييم٬

 و اي کاش روزي مردم با صداقتي همچون صداقت چشمهاشان با هم سخن بگويند٬

 و بدانيد اينها دروغهايي بود که من به خودم گقتم.

برگی نه٬ شاخی نه٬ باغ فنا پیدا شده بود.

مرغان مکان خاموش٬ این خاموش٬ آن خاموش٬ خاموشی

                                                       گویا شده بود.

آن پهنه چه بود: با میشی٬ گرگی همپا شده بود.

نقش صدا کم رنگ٬ نقش ندا کم رنگ٬ پرده مگر

                                               تا شده بود؟

من رفته٬ او رفته٬ ما بی ما شده بود.

زیبایی تنها شده بود.

هر رودی٬ دریا٬

                    هر بودی٬ بودا شده بود.

از چه دلتنگ شدی؟

دلخوشی ها کم نیست: مثلا این خورشید٬

کودک پس فردا٬

کفتر آن هفته.

یک نفر دیشب مرد

و هنوز٬نان گندم خوب است.

و هنوز٬آب میریزد پایین٬اسب ها می نوشند.

قطره ها در جریان٬

برف بر دوش سکوت٬

و زمان روی ستون فقرات گل یاس.

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم.

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد.

                                       و خاصیت عشق این است!

چه زيباست

به خاطر تو زيستن

               و براي تو ماندن٬بپاي تو مردن

                                   وبه عشق تو سوختن

و چه تلخ و غم انگيز است

    دور از تو بودن٬براي تو گريستن

                               و به عشق دنياي تو نرسيدن

^{هیچ حرف دگری نیست که با تو بزنم}

^{تو نمیفهمی اندوه مرا}

^{چه بگویم با تو ای رفته ز دست}

^{شدم از مستی چشمان تو مست}

^{شده ام سنگ پرست}

^{مرگ بر آنکه دلش را به دل سنگ تو بست}

^{تو نمیفهمی اندوه مرا}

اگه با دیدن من غم تو دلت جون می گیره

من میرم که تا ابد قلب تو آروم بگیره

اگه با بودن من باغ تو ویرونه می شه

میرم اما می دونم دل بی تو دیوونه می شه 

تا گشایم پر و بال

پر پروازم نیست

تا بگویم که دراین تنگ قفس

چه به مرغان چمن میگذرد

                                   رخصت آوازم نیست