سراغ تو را از خدا مي‌گرفتم.

و گر سنگ بودم٬ به هر جا كه بودي٬

                             سر رهگذار تو٬ جا مي‌گرفتم.

اگر ماه بودي به صد ناز ـ شايد ـ

                            شبي بر لب بام من مي‌نشستي.

وگر سنگ بودي٬ به هر جا كه بودم٬

                           مرا مي‌شكستي٬ مرا مي‌شكستي!

                                                                    (فريدون مشيري)

                راه دوری است و پایی خسته.

                                تیرگی هست و چراغی مرده.

می کنم٬ تنها٬ از جاده عبور:

             دور ماندند ز من آدم ها.

                              سایه ای از سر دیوار گذشت٬

                                                غمی افزود مرا بر غم ها.

فکر تاریکی و این ویرانی

            بی خبر آمد تا با دل من

                          قصه ها باز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من

           اندکی صبر٬ سحر نزدیک است.

                         هردم این بانگ برآرم از دل:

                                         وای٬ این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

              قطره ای کو که به دریا ریزم؟

                             صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

               دیگران را هم غم هست به دل٬

                              غم من٬ لیک٬ غمی غمناک است.

به من ميگفت:

                   آنقدر دوستت دارم که اگر بگويي بمير‌، ميميرم...

                                                                              باورم نمي شد...

فقط يک امتحان ساده٬

                        به او گفتم بمير...!

                                سالهاست در تنهايي پژمرده ام... 

                                                            ای کاش امتحانش نمي کردم.