^{هیچ حرف دگری نیست که با تو بزنم}

^{تو نمیفهمی اندوه مرا}

^{چه بگویم با تو ای رفته ز دست}

^{شدم از مستی چشمان تو مست}

^{شده ام سنگ پرست}

^{مرگ بر آنکه دلش را به دل سنگ تو بست}

^{تو نمیفهمی اندوه مرا}

اگه با دیدن من غم تو دلت جون می گیره

من میرم که تا ابد قلب تو آروم بگیره

اگه با بودن من باغ تو ویرونه می شه

میرم اما می دونم دل بی تو دیوونه می شه 

               چو خورشید زنم سوی تو پر

               چون ماه شبی سر کشم از پنجره سر

                                                                           اندوه که خورشید شدی

                                                                                                           تنگ غروب

                                                                          افسوس که مهتاب شدی

                                                                                                           وقت سحر

هیچ کس اندوه ماه را باور نخواهد کرد

واگر همچنان تو نیایی

هیچ کس اخر این قصه را تمام نخواهد کرد

بالهایم را گشودم 

 و آماده ی پروازم

 آیا با من همسفر خواهی شد؟

من همسفری می خواهم همراه

و همراهی می خواهم راهوار

در

سفری از عشق تا جاودانگی

سفری از امروز تا هر فردای نارسیده

سفری از خود تا معبود

و سفری از حضیض تا اوج انسانیت

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست

زندگی امتحان ریشه هاست....

افسوس!

هنوز دور از منی ای امید محال من

هنوز دور .از همیشه دورتر

همیشه!

اما در من کسی نوید میدهد که میرسم به تو!

شاید هزار سال دیگر!!!!!!!!!

بادا که در زمان تاریکی و تباهی شمع و چراغ باشیم .....

صعود زیباست حتی بسوی قله ای اتشفشانی وسقوط نفرت زاست<<حتی درون دره ای سر سبز ..>>

فرهاد نقش خود بر کوه کند شیرین بهانه بود..............

تو از کدامین سیاره کهکشان راه شیری قدم به درون قلعه متروک من گذاشتی و احساسی غریب را میان قطب های ابری درونم رعد و برق زدی.

می شکنم قلب سفالینم را تا هنوز به دست ناجوانمردی هفت پاره نشده

                تنهای تنهای تنها

                                                  برگشتم

                                                                            خیلی تنها!

                                                                                                            (موژان)

و اگر باد وزیدن را

و اگر پرنده پرواز کردن را

و اگر ستاره درخشیدن را

و اگر قلب ها عشق ورزیدن را

هرگز تو را فراموش نخواهم کرد!!!

اگر این دفترم را هم تمام کنم چه می شود؟؟؟

آیا صدایش می کنند؟؟؟

زمانی که سپیده از راه می رسد...

من از او جانی دوباره می خواهم!!!

آیا مرا به ضیافت

 یک شب سراسر عشق میهمان می کند؟؟؟

بشوی آنچه که از او بر من مانده است

بشوی بوی تنش را از بدنم

ذهنم را بشوی از خاطراتش

ببار باران...

ببار بر من

ببار که من نمی توانم ببارم

چشمه ی اشکی ندارم

لب تاقچه ی عادت

از یاد من و تو برود

اگه دوست داشت نمیرفت اونکه رفته!

هی نشین غصه نخور رفته که رفته!!!

اگه عاشق بود نمیرفت اونکه رفته!

بی خیالش!مگه چند سال تو جوونی!                      بی خیالش!مگه چند سال تو میمونی!

من از خود خسته ام

گمان حرکتم نیست

و اندیشه ام ره به تلاش و فعالیت نمی برد.

آن گاه

احساس می کنم

علاج من

تنها مردن است و بس

اما

خوب می دانم

تنها راه درمان آن است

که تو را با ور کنم

در کنارم دیدنت چه باشکوه است و حمایتت را حس کردن چه دلپذیر !

مهربانم ! عطر حضورت را از مشام مشتاق جانم ، حتی لحظه ای دریغ مدار که بودنت را هر لحظه دیدن ، سعادتی غیر قابل وصف است .

وقتی با تو سخن می گویم از آن همه خوشبختی مست می شوم ، چون خوب واقفم حتی برای لحظه ای با تو سخن گفتن ، برایم بسیار گرانبهاست . صدایت که می کنم قلبم آرام می شود !

از تصور حضور قدومت در لحظاتم ، لحظه نور باران می شود ، آنچنانکه نمی توانم چشم بگشایم . در این همه نور ذوب می شوم و از نو متولد می شوم . با روح مشتاق کودکانه ام در نور و عطر تو طواف می کنم ، نه ، پرواز می کنم ، اوج می گیرم و انگار از زمین جدا می شوم دلم را ، این دل کوچک بی قرار را به تو می سپارم ، سر بر زانوان پر مهر تو می گذارم ، تو مرا غرق آرامش می کنی ، تو مرا از اطمینان پر می کنی . حس حضورت محشر است .

بالاترین موهبت زندگی ام ، تویی مهربان خوبم ، تو را دوست دارم ...

میگم چشم هرچیزی که تو بگی و هر کاری که تو بخوای

ولی....................ولی.............اه

ولی توی روحم توی وجودم توی قلبم توی احساسم

                                                                                مردی!!!

اون فرشته ی نجاتی که فکر می کردم اومده و من و از تمام تنهاییا و خستگیها میخواد نجات بده

مرده!!!!

ولی بازم بهت میخندم

میگم هرچی که شما بگید

ولی...................................

روزي كه به دنيا آمدم صدايي در گوشم طنين افكند كه تا اخر عمر با من خواهد ماند!

گفتم كيستي؟ گفت : غم .

خيال ميكردم غم نام عروسكي است كه ميتوان با آن بازي كرد.

ولي حالا فهميدم كه : خود عروسكي هستم بازيچه ي دست غم

                    کوزه بر دست پیش می آید

                                            عاشقی جرم نیست ای آدمها

                                                                       اتفاق است پیش می آید

محکوم به تکرار مجدد آن هستند .

چه بی تابانه تو را طلب می کنم !

بر پشت سمندی

                      گویی

                             نوزین

که قرارش نیست .

و فاصله

تجربه ئی بیهوده است .

بوی پیرهنت

این جا

و اکنون .

کوه ها در فاصله

                        سردند .

دست

        در کوچه و بستر

                                حضور مانوس دست تو را می جوید

و به راه اندیشیدن

یاس را

         رج می زند .

بی نجوای انگشتانت

فقط .

و جهان از هر سلامی خالی است .

(احمد شاملو) 

مي خوانم تورا با تمام تمنايي که دارم.

و تورا احساس مي کنم  که تو بي احساس تريني!

 تورا فرياد ميزنم هرچند بغض تو راه صدايم را بسته.

وبه ياد تو مي بارم.

آنگاه که ابر چشمانم با رعدنگاه تو در اعماق قلبم فرو مي بارد!

 غرورم را به ستارگان هديه مي کنم

 ودر پس پرده ي چشمانت و خاموشي لبانت در انتظار معجزه اي مي مانم

وتو چون مروارید

گردن آویز کسان دگری...

که من در هیچ تقویمی پیدایشان نکردم

با نگاهت کدامین بهار را منجمد

                                ساختی

که از سرمای نگاهت

         شمع روز میلادم بی پرواز ماند

دریابم که برای مهربانی هرگز دیر نیست...

ميگفتند: هيچ تقصير درختان نيست. ظهر دم کرده ي تابستان بود، پسر رو شن اب لب پاشويه

نشست و عقاب خورشيدريال امد او را به هوا برد که بورد . به درک راه نبرديم راه به اکسيزن

اب. برق از پولک ما رفت که رفت. ولي ان نور درشت، عکس ان ميخک قرمز در اب که اگر باد

مي امد دل او ،پشت چين هاي تقافل مي زد ، چشم ما بود. روزني بود به اقرار بهشت. تو اگر

در تپش باغ خدا را ديدي، همت کن و بگو ماهي ها حوضشان بي اب است. باد مي رفت به

سر وقت چنار. من به سر وقت خدا مي رفتم

 (با تشکر از کسی که سنگ صبور نغمه های سرد تنهاییم بود

                                                                                                محمد رضای عزیز!

فردا که شوم خاک اشک ندامت چه سود...

از یاد مبر که از یاد نخواهمت برد

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه ی من آمدی ای مهربان چراغی بیا

ویک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگروم

                                                        فروغ 

میزند ...ای دوستان بی وفا ...از غم بیاموزید وفا ...غم با همه بیگانگی...هرشب به من سر

میزند.........

خنده’تلخ من از گریه غم انگیز تر است کارم

از گریه گذشته به این می خندم

عمرفرصت برای گریستن دارم اما برای تماشای تو همی یک لحظه باقی است وشایدهمین یک

لحظه اجازه زیستن در چشمان تو را داشته باشم

                                             و شب چه پر ترانه

انگاه که به همه عشق می ورزیم

بچه ها شوخي شوخي به گنجشکها سنگ مي زنند.... و گنجشکها جدي جدي مي ميرند..... ادمها شوخي شوخي زخم مي زنند... وقلبها جدي جدي مي شکنند... و تو شوخي شوخي لبخند مي زني... و من جدي جدي عاشق ميشم

به حقیقت هر کسی تنهاست ... 

و تنهایی مصیبتی است همچون درد ... که نمی توان

کسی را در آن سهیم کرد ... و همدردی ... مفهومیست همچون نیرنگ...    

همچون امید ... سراپا پوچ ... سراسر دروغ ...!

...