| تبليغات | X |
 |
 |
|
| به پاس لحظه های با تو بودن |
|
شاخه ها پژمره است.
سنگ ها افسرده است. رود می نالد. جغد می خواند. غم بیامیخته با رنگ غروب. می تراود ز لبم قصهء سرد: دلم افسرده در این تنگ غروب. |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 1385ساعت 12:30 توسط محمد رضا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مرداد 1384 تیر 1384 خرداد 1384 |
| نویسندگان |
|
موژان محمد رضا موژان |
|
RSS
|